Ostoje Ptasie

Obszar Specjalnej Ochrony Ptaków "Zatoka Pucka" PLB220005

Standardowy Formularz Danych dla obszaru

Powołany na mocy: Rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 21 lipca 2004 r. Dz. U. nr 229 poz. 2313

Położenie: obszar obejmuje Zatokę Pucką i część głębszych wód Zatoki Gdańskiej rozpościerających się na wschód od niej. Obejmuje również niskie wybrzeża zalewowe znajdujące się koło Osłonina, Rewy, Pucka, Władysławowa oraz na Płw. Helskim

Powierzchnia: 61 958,80 ha

Forma krajobrazowa: zatoka

Cel ochrony: zachowanie miejsca masowego zimowania, koncentracji podczas migracji oraz gniazdowania licznych, często rzadkich gatunków ptaków

Walory przyrodnicze: występują tu co najmniej 23 gatunki ptaków z Załącznika I Dyrektywy Ptasiej, 2 gatunki z Polskiej Czerwonej Księgi odbywają tu lęgi (sieweczka obrożna, biegus zmienny).

W okresie wędrówek pojawia się tu znacząca cześć populacji perkoza dwuczubego i perkoza rogatego, stosunkowo duże koncentracje osiągają: łabędź krzykliwy, łęczak, biegus krzywodzioby, biegus zmienny, brodziec śniady, głowienka, kamusznik, kulik mniejszy, kulik wielki, ostrygojad, sieweczka obrożna.

W okresie zimy występuje tu dość licznie bielaczek, czernica, gągoł, nurogęś, ogorzałka, perkoz dwuczuby, bardzo licznie zimuje łabędź niemy.

•    cenne gatunki fauny:

ptaki wymienione w Załączniku I Dyrektywy Ptasiej:

gatunki lęgowe

bocian biały Ciconia ciconia

kropiatka Porzana porzana

zielonka Porzana parva

batalion Philomachus pugnax

rybitwa rzeczna Sterna hirundo

rybitwa białoczelna Sterna albifrons

gatunki zimujące

bielaczek Mergus albellus

gatunki zatrzymujące się podczas migracji

nur rdzawoszyi Gavia stellata

nur czarnoszyi Gavia arctica

perkoz rogaty Podiceps auritus

łabędź czarnodzioby Cygnus columbianus bewickii

łabędź krzykliwy Cygnus cygnus

szablodziób Recurvirostra avosetta

sieweczka morska Charadrius alexandrinus

siewka złota Pluvialis apricaria

dubelt Gallinago media

szlamnik Limosa lapponica

łęczak Tringa glareola

terekia Xenus cinereus

płatkonóg szydłodzioby Phalaropus lobatus

mewa czarnogłowa Larus melanocephalus

mewa mała Larus minutus

rybitwa wielkodzioba Sterna caspia

rybitwa popielata Sterna paradisaea

Regularnie występujące ptaki migrujące nie wymienione w Załączniku I Dyrektywy Ptasiej:

gatunki lęgowe

szlachar Mergus serrator

sieweczka obrożna Charadrius hiaticula

biegus zmienny Caldiris alpina

gatunki zatrzymujące się podczas migracji

głowienka Aythya ferina

ostrygojad Haematopus ostralegus

siewnica Pluvialis squatarola

czajka Vanellus vanellus

biegus krzywodzioby Caldiris ferruginea

kulik mniejszy Numenius phaeopus

kulik wielki Numenius arqata

brodziec śniady Tringa erythropus

kamusznik Arenaria interpres

gatunki zimujące

perkoz dwuczuby Podiceps cristatus

łabędź niemy Cygnus olor

czernica Aythya fuligula

ogorzałka Aythya marila

gągoł Bucephala clangula

nurogęś Mergus merganser

Najpoważniejsze zagrożenia: zrzuty oczyszczonych ścieków komunalnych z oczyszczalni Dębogóra i Swarzewo, niosące duży ładunek biogenów; masowa rekreacja na wybrzeżach Zatoki; intensywny rozwój sportów wodnych na jej wodach; pewne formy rybołówstwa (sieci stawne)

                                                                                                                                                               Specjalny Obszar Ochrony Ptaków "Bielawskie Błota" PLC220010

Standardowy Formularz Danych dla obszaru

Powołany na mocy: projektowany

Położenie: obszar obejmuje rozległe torfowisko wysokie typu bałtyckiego wraz z przyległymi wrzosowiskami, fragmentami boru sosnowego świeżego, łąkami, grądem i inicjalnymi formami łęgów na południe od wsi Ostrowo. Na torfowisku występują liczne jeziorka dystroficzne, potorfia i rowy odwadniające stale lub okresowo wypełnione wodą. Teren jest silnie zniszczony przez wieloletnią eksploatację złoża torfowego, związane z nią odwodnienie, a także powtarzające się rozległe pożary, lecz wciąż wartościowy i wart renaturyzacji.

Powierzchnia: 1 097,8 ha

Forma krajobrazowa: zatoka i mierzeja

Cel ochrony: zachowanie jednego z większych torfowisk wysokich typu bałtyckiego

Walory przyrodnicze: Obszar Bielawskich Błot obejmuje jedno z większych torfowisk wysokich typu bałtyckiego wraz z okalającymi je lasami i łąkami. Rozległa kopuła torfowiska (blisko 600 ha), zdegradowana melioracją odwadniającą przeprowadzoną w latach 70-tych, obecnie zdominowana jest przez wilgotne wrzosowisko z wrzoścem bagiennym (4010) – prawie 20%. Ponadto znajdują się tu płaty torfowiska wysokiego zdegradowanego, zdolnego do naturalnej i stymulowanej regeneracji (7120) oraz wrzosowiska suche (4030). Na obszarze otaczającym kopułę torfowiska znajduje się 6 siedlisk z zał. I Dyrektywy Siedliskowej, w tym 2 priorytetowe – bory i lasy bagienne (91D0) oraz łęgi wierzbowe, topolowe, olszowe i jesionowe (91E0) o bardzo niewielkiej powierzchni. Flora naczyniowa Bielawskich Błot liczy 323 gatunki, z czego 15 gatunków roślin objętych jest całkowitą ochroną prawną, 5 figuruje na czerwonej liście roślin zagrożonych w Polsce, 21 gat. znajduje się na czerwonej liście flory naczyniowej Pomorza Gdańskiego. Charakterystyczne dla Bielawskich Błot jest współwystępowanie gatunków o atlantyckim (14 gat.) oraz borealnym (13 gat.) typie zasięgu. Bielawskie Błota są ostoją ptasią o randze krajowej K 05. Występuje tu co najmniej 9 gatunków ptaków z Załącznika I Dyrektywy Ptasiej, 4 gatunki z Polskiej Czerwonej Księgi (PCK). W okresie lęgowym obszar zasiedla co najmniej 1 % populacji krajowej (C6) łęczaka (PCK) i sowy błotnej (PCK). W okresie przelotów stosunkowo duże koncentracje (C7) osiąga żuraw. Na Bielawskich Błotach występuje traszka grzebieniasta (Dyrektywa Siedliskowa, zał. II) oraz zespół cennych bezkręgowców wodnych: ważki Leucorrhinia pectoralis (Dyrektywa Siedliskowa, zał. II), L. albifrons (Konwencja Berneńska), L. dubia (gatunek parasolowy dla torfowisk wysokich), Aeschna subarctica elisabethae (tyrfobiont, Polska Czerwona Lista), Aeschna juncea (Polska Czerwona Lista), pluskwiak Notonecta lutea (gatunek parasolowy dla torfowisk wysokich), największa krajowa wodopójka – Hydrachna geographica (bardzo rzadki w Polsce). Wśród drobnych zwierząt na największą uwagę zasługuje rzęsorek mniejszy Neomys anomalus, umieszczony w Polskiej Czerwonej Księdze Zwierząt.

Najpoważniejsze zagrożenia: podstawowym zagrożeniem jest przesuszenie terenu w wyniku ciągłego działania istniejącej sieci melioracyjnej, sukcesji roślinności drzewiastej, zaniku złoża torfowego w wyniku pożarów i samodegradacji.